Σάββατο 26 Ιουλίου 2008, 21:30 περίπου...
Εκείνη τη στιγμή σε είδα να εμφανίζεσαι με το μαύρο σου φόρεμα και ξαφνικά δεν είχα έλεγχο της καρδιάς μου και των σκέψεών μου...Δεν υπήρχε τίποτα γύρω μας πλέον...Ούτε σπίτια, όυτε αυτοκίνητα, ούτε κόσμος...Ο κόσμος ήμασταν εμείς...
Με πλησίασες και σε αγκάλιασα...Όπως εκάνα κάθε βράδυ έστω κι από μακριά και μέσα από τα γραπτά του υπολογιστή ή του κινητού τηλεφώνου...
Η βραδυά κύλησε όμορφα, σαν να σε ήξερα καιρό...μα σε ήξερα όμως...σε είχα μάθει από καιρό...και απλά περίμενα να σε αγγίξω και να σε νιώσω...
Το επόμενο πρωί μας βρήκε αγκαλιά...
Κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι...
Οι μέρες κυλούσαν...και μετά από καιρό ζήσαμε για μερικές μέρες στο ίδιο σπίτι...ήταν οι καλύτερες διακοπές μου...
Και ξεκίνησε στο φθινόπωρο...και τα ταξίδια...πότε εσύ και πότε εγώ ταξιδεύαμε για να βρεθούμε...κάναμε σπίτι μας τους δρόμους και παρέα μας τα αυτοκίνητα που ανεβοκατεβαίνουν...αλλά εμείς συνεχίζαμε...
Χειμώνιασε...και το κρύο βρήκε το δάσκαλό του γιατί η αγκαλιά μας ήταν πολύ ζεστή...Πάλι περάσαμε μερικές μέρες μαζί...και γιορτάσαμε την αλλαγή του χρόνου...
Και σιγά σιγά εμφανίστηκε η άνοιξη...αν και δεν χρειαζόταν γιατί εμείς ανθίζουμε κάθε φορά που αντικρύζουμε ο ένας τον άλλον....
Και τότε ήρθε η στιγμή να κάνουμε το σπίτι μας καταφύγιο αγάπης και ηρεμίας...Μείναμε μαζί και συνεχίσαμε το ταξίδι μας...
Η ζέστη ξεκίνησε αλλά εμείς την αγκαλιά μας την κρατάγαμε σφικτή...
Μπήκε το καλοκαίρι...
Άνοιξε ο καιρός και τα ζεστά βράδυα στον καναπέ αντικαταστάθηκαν από τα δροσερά απογεύματα στην ακροθαλασσιά...
Κυριακή 26 Ιουλίου 2009, 21:30 περίπου...
Είμαστε σπίτι μας...και σε κοτάζω...απλά σε κοιτάζω...πριν μερικές ώρες σβήσαμε ένα κεράκι...και σου έδωσα ένα λουλούδι όπως ακριβώς την πρώτη φορά...
Μετά από λίγο ξαπλώσαμε στο κρεββάτι μας...Ήταν η καλύτερη στιγμή της μέρας..όπως κάθε βράδυ που ξαπλώνουμε δίπλα δίπλα...
Πέρασε 1 χρόνος....γεμάτος αγάπη...γεμάτος από Δέσποινα και Κώστα...
Συνεχίζεται το ταξίδι...χέρι χέρι και προχωράμε...
Σε αγαπάω πολύ....
Εκείνη τη στιγμή σε είδα να εμφανίζεσαι με το μαύρο σου φόρεμα και ξαφνικά δεν είχα έλεγχο της καρδιάς μου και των σκέψεών μου...Δεν υπήρχε τίποτα γύρω μας πλέον...Ούτε σπίτια, όυτε αυτοκίνητα, ούτε κόσμος...Ο κόσμος ήμασταν εμείς...
Με πλησίασες και σε αγκάλιασα...Όπως εκάνα κάθε βράδυ έστω κι από μακριά και μέσα από τα γραπτά του υπολογιστή ή του κινητού τηλεφώνου...
Η βραδυά κύλησε όμορφα, σαν να σε ήξερα καιρό...μα σε ήξερα όμως...σε είχα μάθει από καιρό...και απλά περίμενα να σε αγγίξω και να σε νιώσω...
Το επόμενο πρωί μας βρήκε αγκαλιά...
Κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι...
Οι μέρες κυλούσαν...και μετά από καιρό ζήσαμε για μερικές μέρες στο ίδιο σπίτι...ήταν οι καλύτερες διακοπές μου...
Και ξεκίνησε στο φθινόπωρο...και τα ταξίδια...πότε εσύ και πότε εγώ ταξιδεύαμε για να βρεθούμε...κάναμε σπίτι μας τους δρόμους και παρέα μας τα αυτοκίνητα που ανεβοκατεβαίνουν...αλλά εμείς συνεχίζαμε...
Χειμώνιασε...και το κρύο βρήκε το δάσκαλό του γιατί η αγκαλιά μας ήταν πολύ ζεστή...Πάλι περάσαμε μερικές μέρες μαζί...και γιορτάσαμε την αλλαγή του χρόνου...
Και σιγά σιγά εμφανίστηκε η άνοιξη...αν και δεν χρειαζόταν γιατί εμείς ανθίζουμε κάθε φορά που αντικρύζουμε ο ένας τον άλλον....
Και τότε ήρθε η στιγμή να κάνουμε το σπίτι μας καταφύγιο αγάπης και ηρεμίας...Μείναμε μαζί και συνεχίσαμε το ταξίδι μας...
Η ζέστη ξεκίνησε αλλά εμείς την αγκαλιά μας την κρατάγαμε σφικτή...
Μπήκε το καλοκαίρι...
Άνοιξε ο καιρός και τα ζεστά βράδυα στον καναπέ αντικαταστάθηκαν από τα δροσερά απογεύματα στην ακροθαλασσιά...
Κυριακή 26 Ιουλίου 2009, 21:30 περίπου...
Είμαστε σπίτι μας...και σε κοτάζω...απλά σε κοιτάζω...πριν μερικές ώρες σβήσαμε ένα κεράκι...και σου έδωσα ένα λουλούδι όπως ακριβώς την πρώτη φορά...
Μετά από λίγο ξαπλώσαμε στο κρεββάτι μας...Ήταν η καλύτερη στιγμή της μέρας..όπως κάθε βράδυ που ξαπλώνουμε δίπλα δίπλα...
Πέρασε 1 χρόνος....γεμάτος αγάπη...γεμάτος από Δέσποινα και Κώστα...
Συνεχίζεται το ταξίδι...χέρι χέρι και προχωράμε...
Σε αγαπάω πολύ....
