"Ξέχασες την σελίδα μας",μου είπες με παράπονο...
κι έχεις κάποιο δίκιο...
δεν την ξέχασα,απλά έμαθα κάτι για μένα...
μου είναι πιο εύκολο να γράφω όταν δεν είμαι καλά...όταν κάτι μου λείπει...όταν κάτι με πονά...
τότε θέλω να τα βγάλω από μέσα μου,να τα μοιραστώ με τους εδώ φίλους μου,να ακούσω τα λόγια τους...

τί να γράψω γι'αυτό που ζω μαζί σου;
πως είχα χάσει την ρομαντική πλευρά της ζωής μου κι εσύ την ζωντανεύεις μπροστά στα μάτια μου;
ότι είχα πάψει να πιστεύω πως υπάρχει το "απόλυτο" άλλο μας μισό και ήλπιζα απλά σε κάτι παρόμοιο;
"δεν υπάρχει σωστή σχέση χωρίς υποχωρήσεις και συμβιβασμους" άκουγα και το πίστευα...
κι έρχεσαι εσύ και δεν χρειάζεται τίποτα από τα δύο γιατί χαρά σου είναι η χαρά μου,σκοπός σου το χαμόγελο μου,όνειρό σου η ευτυχία μου...

...και δεν σου αρκούν τα λόγια,πρέπει όλα να μου τα δείχνεις,να με κάνεις να τα νιώθω...

κάθε πρωί βρίσκω σημειώματα αγάπης...
κάθε απόγευμα μια αγκαλιά γεμάτη συναισθήματα...
κάθε βραδυ το πιο αγνό φιλί καληνύχτας...
κι ένα σ'αγαπάω μέσα από τα μισοκοιμισμένα σου χείλια...

να μην αναρωτιέμαι μετά αν όταν σου λέω σ'αγαπάω καταλαβαίνεις τί ακριβώς εννοώ και πόση ένταση κρύβει αυτή η λέξη μέσα της;