κουβαδάκι και βουυυρ στην παραλία

παιχνιδάκι...παιχνιδάκι...παιχνιδάκι...
με κάλεσαν δύο φίλες μου...
η αχτίδα και η Νένη
και ήρθε η ώρα να παίξω...
κανόνας : πρέπει να μοιραστώ μαζί σας 7 δικές μου αλήθειες!!
επειδή όμως έχω ξαναπαίξει παρόμοιο παιχνίδι,θα κλέψω μερικές από ένα παλιό μου πόστ γιατί παραμένουν ίδιες και θα συμπληρώσω κάποιες ακόμα!
ξεκινάμε λοιπόν...


1. Δεν αγαπάω την μαμά μου παραπάνω από τον μπαμπά μου και τον αδερφό μου απλά μπορώ να της εκφράσω πιο εύκολα την λατρεία που της έχω...να της μιλήσω...να την συμβουλευτώ...

2. Δεν μετανιώνω για όσα έχω κάνει στην ζωή μου...μετανιώνω όμως που κάποτε δεν άκουγα όταν με συμβούλευαν,ειδικά οι δικοί μου άνθρωποι!!



3. Το όνειρο μου από την μέρα που θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν να είχα γεννηθεί ινδιάνα...και το θεωρούσα πολύ άδικο που εμείς τα μικρά παιδιά πρέπει να φοράμε ρούχα και παπούτσια και να μένουμε σε ένα σπίτι...τι έχουν οι σκηνές δηλαδή;τα ινδιανάκια όλη μέρα τρέχουν,σκαρφαλώνουν σε δέντρα,κολυμπάνε σε ποτάμια...ελεύθερα!!
(στις ταινίες τουλάχιστον)


4. Αγαπάω τους ανθρώπους και λυπάμαι ειλικρινά που πλέον δεν υπάρχουν πολλοί...είναι τόσο σημαντικό το να είσαι άνθρωπος...κάποιες φορές το λες και απολαυστικό!!


5. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι η μοναξιά όταν δεν την έχω επιλέξει εγώ...κι όταν λέω μοναξιά δεν εννοώ την έλλειψη "γκόμενου" αλλά την έλλειψη των αγαπημένων μου προσώπων...τρελαίνομαι στην σκέψη ότι δεν θα έχω τους φίλους μου...



6. Έμαθα τί είναι αγάπη χωρίς όρια...την ένιωσα...ζούσα και ζω ακόμα σε περιβάλλον γεμάτο από αγάπη...γι'αυτό έχω πολλά αποθέματα και μ'αρέσει να την μοιράζω στους γύρω μου!!



7. Πιστεύω με όλο μου το είναι πως ένα χαμόγελο μπορεί να κάνει θαύματα...και σε σένα αλλά και σε μένα που θα σε δω να χαμογελάς!!




αυτές είναι οι δικές μου αλήθειες και τώρα προ(σ)καλώ να πάρουν μέρος στο παιχνίδι τους παρακάτω τυχερούς..
το άλλο μου μισό,την Nemo, την τρελοφαντασμένη, την Νίνα , την άγνωστη, την aurangel και την rip1708

Το κόλπο...

Λατρεύω την παρέα σου

μου λείπει όταν είσαι μακριά...

όταν είσαι κοντά...

ακόμη κι όταν είσαι δίπλα μου που μετράω μερικά

δευτερόλεπτα πριν χωθείς στην αγκαλιά μας...

Κάπως έτσι άρχισα να μισώ τα ρολόγια,

τη δουλειά που κάνουν και το χρόνο,
το αφεντικό που υπηρετούν αυστηρά

με το "τικ" και το "τακ"....

Κάπως έτσι σκαρφίστηκα ένα κόλπο...

έγινα φίλος με το χρόνο και του ζήτησα να κυλάει πιο γρήγορα....

κι έβαλα στοίχημα με όλα τα ρολόγια του σπιτιού.....

όποιο καταφέρει να κουνήσει πιο γρήγορα τα γρανάζια του...

και μετρήσει τις ώρες για λεπτά...

θα ΄ναι ο νικητής....

και μαζί του νικητής κι εγώ...γιατί όταν είσαι κοντά μου ζω...

είσαι η ζωή μου...

τρία κομμάτια...

όταν τον συνάντησε έκρυψε τα φτερά της...
ντρεπόταν πλέον γι'αυτά...
κάποτε της έδιναν ομορφιά,χρώμα,λάμψη και την σήκωναν ψηλά...
τώρα σπασμένα και άχρηστα...
...μόνο για να της θυμίζουν...




~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

-μην φοβάσαι...αν μου κρατάς το χέρι όλα θα αλλάξουν...δεν μπορώ να φτιάξω τα φτερά σου αλλά μπορώ να σου χαρίσω νέα...και που ξέρεις...μπορεί να σου ταιριάζουν περισσότερο...


-πώς θα το καταλάβω...πώς θα είμαι σίγουρη;

-θα το καταλάβεις...


-το κατάλαβα...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

δεν θέλω να εισβάλλω στην ζωή σου και να την αλλάξω...
δεν θέλω να εισβάλλεις στην ζωή μου και να την αλλάξεις...
θέλω να γίνω μέρος της...
θέλω να γίνεις μέρος της...
δεν θέλω να σου κόψω τον αέρα...
δεν θέλω να μου κόψεις τον αέρα...
θέλω να σε ανεβάσω ψηλά,να σε κάνω να χαμογελάς κάθε μέρα,να συνεχίσεις να είσαι αυτό που είσαι....γιατί αυτό μ'αρέσει σε σένα!

το κατάφερες...!!
έδωσες πνοή στα όνειρα μου...
και έκανες την κάθε μέρα μου ένα λαμπερό χαμόγελο!!
...μ'αρέσει η πολύχρωμη ζωή μας!!

Καλώς ήρθα...

Η αίσθηση ήταν σαν ένα μικρό παιδί, που βλέπει τα άλλα να παίζουν στην αυλή...να μιλάνε, να χαίρονται, να λυπούνται, να ζούν...

Και ήρθες εσύ και με τράβηξες σ' αυτή την παρέα...

Έλα μου λες να σου δείξω τον κόσμο μας με μια διαφορετική ματιά...

Και να 'μαι λοιπόν...

Γράψε μου είπες...νιώσε..και μοιράσου το...

Σε θέλω μου είπες...κι εγώ απάντησα το ίδιο...αλλά όχι με τη γενική σημασία αυτής της φράσης...με τη σημασία που της δίνουμε εμείς οι δύο...

Και έτσι ξεκίνησε άλλη μια αγαπημένη πορεία μέσα στον κόσμο μας...

Μ' αρέσει αυτό που είμαι μαζί σου...

καλωσόρισμα...

....μέρος ξένο για μένα...αλλά εσύ ακόμα κι εδώ οδηγός...
γράφεις με έναν τρόπο μαγευτικό...
με την καρδιά σου...

με την καρδιά μου, ναι...αλλά όχι και μαγικό!!

σε ευχαριστώ που γίνομαι μέρος αυτού του κόσμου σου...

δεν είναι κόσμος ΜΟΥ το συγκεκριμένο Blog είναι κόσμος ΜΑΣ...

ναι...και μόλις γεννήθηκα σε αυτόν τον κόσμο...
είναι πολύ συγκινητικό...να συμμετέχω σ'αυτό!
σε ευχαριστώ για όλα όσα μου δίνεις...
ειλικρινά σε ευχαριστώ!!

μωρό μου...σε ευχαριστώ που μου έδωσες πάλι πνοή...

σου έδωσα λίγη από αυτήν που μου έδωσες εσύ...



...πάντα με κάνεις να μην ξέρω τί να απαντήσω...
μ'αρέσεις και γι'αυτό...