το παιχνίδι των ερωτήσεων...

ερώτηση:
είναι δυνατόν να είσαι τόσο καλός;


απάντηση :
στον δρόμο που ακολουθώ εισαι συνοδοιπόρος,
στην χαρά και στην λύπη,
στην έντονη παρουσία σου και στην μοναξιά μακριά σου...
δεν είμαι τίποτα παραπάνω από έναν ερωτευμένο άνθρωπο,
που κοιτάζει στα μάτια μια κοπέλα
με το δικό σου χαμόγελο,
με τα δικα σου ματια,
και της ζητάει ευγενικά...



...να περπατήσουν μαζί!!





ξέρεις κάτι άσχετο;
πάντοτε μου άρεσαν τα μηνύματα...
ίσως γιατί πάντα μου ήταν πιο εύκολο το να γράψω από το να πω...
δυσκολεύομαι λίγο στα λόγια...
...ναι,μου αρέσουν τα μηνύματα...
αλλά πιο πολύ μ'αρέσει όταν αυτά που γράφεις δεν δυσκολεύεσαι και να μου τα πεις!!

να σου πω...

μην με αγγίζεις...
δεν χρειάζεται...

μόνο μίλα μου...

με διεγείρει το μυαλό σου!!

"σου έχω πει..." Part1

…” σου έχω πει ότι είσαι το πιο όμορφο πλάσμα;” ,ξεκίνησες να λες...

…” σου έχω πει πόσο πολύ με έχεις κερδίσει; με την συμπεριφορά σου πάνω απ’όλα...!!”,συνέχισα εγώ...

…” σου έχω πει ότι θέλω τα πάντα σου; ”

…”σου έχω πει ότι στα δίνω όλα; ”

…” σου έχω πει πως θέλω να παίρνω από σένα κι εσύ από μένα;”

…” σου έχω πει ότι αυτό έχω σκοπό να κάνω; κι ότι θέλω να σου δίνω...μ’αρέσει να σου δίνω...τρελαίνομαι να σου δίνω...;”

…” σου έχω πει ότι κι εγώ αυτό έχω σκοπό να κάνω; να σου δώσω την καρδιά μου,τα όνειρα μου και την ζωή μου; ”

…” σου έχω πει ότι τα θέλω αυτά...; και θα τα προσέχω σαν τα μάτια μου...θα φροντίζω να λάμπουν πάντα...γιατί αυτά θα είναι όλη μου η ζωή...!! ”

…” σου έχω πει ότι είσαι η ζωή μου...!!ότι ζω εκεί που είσαι...”

…” σου έχω πει ότι αυτό είναι το όνειρο μου; να είσαι η ζωή μου και να είμαι η δική σου;...και ο ένας να ομορφαίνει την ζωή του άλλου...; θέλω να έχω σαν σκοπό μου το να είσαι χαρούμενος κι ευτυχισμένος μαζί μου...!! ”

…” σου έχω πει ότι θέλω να ζεις μαζί μου ονειρικά; να είσαι κι εσύ ευτυχισμένη κοντά μου...κι εγώ να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου ώστε κάθε μέρα να χαμογελάς από ευτυχία;”

…” σου έχω πει πως ότι κι αν κάνω μαζί σου είναι ονειρικό; ακόμα κι η σιωπή σου...”

…” σου έχω πει ότι όταν δεν ακούς την φωνή μου μπορείς να ακούσεις την καρδιά μου; σου μιλάει κι αυτή...”

…” σου έχω πει πως κάθε ανάσα που παίρνω έχει την μορφή σου...;”

…” σου έχω πει ότι σε κάθε μου ματιά βλέπω τα μάτια σου...;”

…” σου έχω πει ότι σε κάθε σημείο του μυαλού μου υπάρχει το χαμόγελο σου...;”

…” σου έχω πει ότι κάθε μου χαμόγελο είσαι εσύ; ότι παίρνει λίγο από την ομορφιά σου...;”

…” σου έχω πει ότι έχεις το ωραιότερο και πιο ζεστό χαμόγελο που έχω δει; ...και πόσο χαρούμενη είμαι όταν το βλέπω και παράλληλα μέσα στα μάτια σου αντικατοπτρίζομαι εγώ;”

…” σου έχω πει ότι έχεις τα πιο εκφραστικά μάτια που έχω δει; Τα πιο τρυφερά χείλη; κι ότι λαχταράω για μια σου ματιά και μία σου λέξη;”


και πες μου τώρα καρδιά μου...
εγώ μετά πως να μην...;

κόκκινη κλωστή δεμένη...

...στην ανέμη τυλιγμένη,δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν'αρχίσει!!


η γνωριμία τους συμπληρώνει ακριβώς 4 χρόνια...
βρέθηκαν συνταξιδιώτες σε ένα άλλο ταξίδι...διαφορετικό!!
για έναν μήνα ήταν πλήρωμα του ίδιου πλοίου...
τί είναι ένας μήνας όμως;
περνάει γρήγορα...
η άγκυρα έπεσε και οι λέξεις σχηματίστηκαν...
"μήν χαθουμε..." είπαν
κι έτσι χάθηκαν...!!

4 χρόνια μετά η τεχνολογία τους έφερε κοντά...
δειλά δειλά άρχισε η κουβέντα τους...
ο καθένας περνούσε την φάση του...
ο καθένας είχε την ζωή του...
ο καθένας είχε τις εμπειρίες του...
όλα αυτά ένιωσαν την ανάγκη να τα μοιραστούν ο ένας με τον άλλο...
τί στο καλό δεν ήταν άγνωστοι...!!
οι συζητήσεις τους σιγά σιγά άρχισαν να αυξάνονται...
μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο...
και ξαφνικά κάποιος τους χτύπησε την πόρτα...
"είμαι το συναίσθημα" ,έτσι τους συστήθηκε και κάθισε ανάμεσά τους...
και περνούσε ο καιρός και το συναίσθημα δεν έλεγε να φύγει...
είχε βολευτεί για τα καλά μαζί τους κι μόνο έτρωγε...
έτρωγε τα λόγια τους,τις σκέψεις τους,τα όνειρα τους...και μεγάλωνε!!
ώσπου κάποια στιγμή δεν άντεξε άλλο...
"μήπως ήρθε ο καιρός να βρεθείτε ξανά;" τους είπε...
κι η πόρτα ξαναχτύπησε...
αυτή την φορά ήταν οι αμφιβολίες,ο φόβος,η αγωνία...
"μήπως είναι της φαντασίας μας όλο αυτό;
...μήπως είχαμε την ανάγκη να το νιώσουμε και απλά του δώσαμε μορφή μέσα από τις κουβέντες μας;"
είπε αυτή τρομαγμένη και προσπάθησε να σπρώξει το συναίσθημα μακριά!!
...αλλά τα χέρια της πέρασαν από μέσα του...
δεν κατάφερε να το αγγίξει...
δεν κατάφερε να το κουνήσει...
τελικά είχε μπει για τα καλά ανάμεσα τους!!
μετά από αυτό ξέχασαν τους τρόπους τους και έδιωξαν τους νέους επισκέπτες...

και συναντήθηκαν...!!
και τότε κατάλαβαν...
και το είδαν να συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους ...
το συναίσθημα άρχισε να αλλάζει μορφή!!
ώσπου μετά από ώρες,κουβέντες,βλέματα,χαμόγελα μεταμορφώθηκε σε κάτι άλλο!!
πιο μεγάλο,πιο δυνατό...
"μήπως είναι έρωτας;" αναρωτήθηκαν και οι δύο...
...και έτσι ξεκίνησαν το ταξίδι τους για να το ανακαλύψουν...