κόκκινη κλωστή δεμένη...

...στην ανέμη τυλιγμένη,δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν'αρχίσει!!


η γνωριμία τους συμπληρώνει ακριβώς 4 χρόνια...
βρέθηκαν συνταξιδιώτες σε ένα άλλο ταξίδι...διαφορετικό!!
για έναν μήνα ήταν πλήρωμα του ίδιου πλοίου...
τί είναι ένας μήνας όμως;
περνάει γρήγορα...
η άγκυρα έπεσε και οι λέξεις σχηματίστηκαν...
"μήν χαθουμε..." είπαν
κι έτσι χάθηκαν...!!

4 χρόνια μετά η τεχνολογία τους έφερε κοντά...
δειλά δειλά άρχισε η κουβέντα τους...
ο καθένας περνούσε την φάση του...
ο καθένας είχε την ζωή του...
ο καθένας είχε τις εμπειρίες του...
όλα αυτά ένιωσαν την ανάγκη να τα μοιραστούν ο ένας με τον άλλο...
τί στο καλό δεν ήταν άγνωστοι...!!
οι συζητήσεις τους σιγά σιγά άρχισαν να αυξάνονται...
μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο...
και ξαφνικά κάποιος τους χτύπησε την πόρτα...
"είμαι το συναίσθημα" ,έτσι τους συστήθηκε και κάθισε ανάμεσά τους...
και περνούσε ο καιρός και το συναίσθημα δεν έλεγε να φύγει...
είχε βολευτεί για τα καλά μαζί τους κι μόνο έτρωγε...
έτρωγε τα λόγια τους,τις σκέψεις τους,τα όνειρα τους...και μεγάλωνε!!
ώσπου κάποια στιγμή δεν άντεξε άλλο...
"μήπως ήρθε ο καιρός να βρεθείτε ξανά;" τους είπε...
κι η πόρτα ξαναχτύπησε...
αυτή την φορά ήταν οι αμφιβολίες,ο φόβος,η αγωνία...
"μήπως είναι της φαντασίας μας όλο αυτό;
...μήπως είχαμε την ανάγκη να το νιώσουμε και απλά του δώσαμε μορφή μέσα από τις κουβέντες μας;"
είπε αυτή τρομαγμένη και προσπάθησε να σπρώξει το συναίσθημα μακριά!!
...αλλά τα χέρια της πέρασαν από μέσα του...
δεν κατάφερε να το αγγίξει...
δεν κατάφερε να το κουνήσει...
τελικά είχε μπει για τα καλά ανάμεσα τους!!
μετά από αυτό ξέχασαν τους τρόπους τους και έδιωξαν τους νέους επισκέπτες...

και συναντήθηκαν...!!
και τότε κατάλαβαν...
και το είδαν να συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους ...
το συναίσθημα άρχισε να αλλάζει μορφή!!
ώσπου μετά από ώρες,κουβέντες,βλέματα,χαμόγελα μεταμορφώθηκε σε κάτι άλλο!!
πιο μεγάλο,πιο δυνατό...
"μήπως είναι έρωτας;" αναρωτήθηκαν και οι δύο...
...και έτσι ξεκίνησαν το ταξίδι τους για να το ανακαλύψουν...